Metrocafe

Nie ma co skrywać, gwoli gros z nas składanie świątecznych życzeń stanowi nie lada prowokacja. Trudno jest nam wysilić się na oryginalne zwroty, skutkiem tego zazwyczaj ograniczamy się nieco aż do akuratnie znanych, utartych formuł. Życzymy wszystkim zdrowia, szczęścia, pomyślności, sukcesów, spełnienia marzeń…

Nie ma co ukrywać, dla gros z nas montaż świątecznych życzeń stanowi nie bar prowokacja. Trudno jest nam wysilić się na oryginalne zwroty, tym samym tak bywa ograniczamy się właściwie do dobrze znanych, utartych formuł. Życzymy wszystkim zdrowia, szczęścia, pomyślności, sukcesów, spełnienia marzeń…

Wszystkim wiadomo, że każdy ulega pewnym słabościom. I nie ma się czemu dziwić, nikt nie jest idealny. Ważne jest by te nasze niezbyt dobre nawyki kontrolować, bądź w razie nieumiejętności kontroli w ogóle zrezygnować z niektórych przyjemności. Do wielu lat człowiek ma dostęp do napojów alkoholowych. Alkohol czy to w postaci piwa, wódki czy wina jest ogólnie dostępny. Problem jest w umiejętnym korzystaniu z tych trunków. A niestety wielu z nas nie potrafi zachować umiaru. Przedawkowanie alkoholu szkodzi nie tylko naszemu zdrowiu. Alkohol jest przyczyna wielu rodzinnych tragedii. Jeszcze więcej jest wypadków samochodowych spowodowanych przez nietrzeźwych kierowców. Wszystko dzieje się mimo zaostrzonych przepisów. Jednak mimo zakazów nieletni nadal kupują alkohol, który jest dostępny w każdym sklepie. Są sklepy całodobowe, które umożliwiają nam dostęp do alkoholu o każdej porze dnia i nocy. Nasz rząd niby wprowadza ustawy alkoholowe, wymiernych skutków jak na razie nie widać. Częściowo jest to spowodowane tym, że tak walka jest prowadzona na niby. Dochód jaki osiąga nasze państwo ze sprzedaży alkoholu jest ogromny. Ograniczenie produkcji czy sprzedaży poważnie by zagroziło budżetowi państwa. I dopóki alkohol będzie miał taki wpływ na finanse państwa, walka z pijaństwem nie będzie prowadzona skutecznie. Ale nie możemy winy za taki stan rzeczy przypisywać naszemu rządowi. To my sami powinniśmy wiedzieć co jest dla nas, dla naszych najbliższych najlepsze. Mamy prawo wyboru, a żadne zakazy nie rozwiążą tego problemu. Musimy po prostu zmienić swoje zwyczaje, swoją mentalność. Tylko to pozwoli nam na bezpieczne korzystanie z takiej używki jakim jest alkohol. W innym razie nawet rząd nie da rady zniszczyć tego nałogu. To w naszych rękach jest to czy chcemy aby nasz naród przestał być spostrzegany jako naród alkoholików.

Monika o dzieciństwa nosiła okulary. Było to koszmarne doświadczenie. Kiedy poszła pierwszy raz do szkoły w okularach, stała się przedmiotem ogólnego zainteresowania. Chociaż wada wzroku była niewielka, szkła i tak miały dużą grubość. Trzeba pamiętać, ze kiedyś okulary były robione po to, aby korygować wzrok, a nie, żeby było w nich do twarzy. Prawie nie zdarzało się więc, by komuś grube szkła i plastykowe oprawki pasowały. A Monika była ładną dziewczynką. Niestety, przez wiele lat w to nie wierzyła. Chociaż zmieniała oprawki wiele razy, a technika poszła do przodu i produkty tego rodzaju były już wysokiej jakości, nie mogła uwierzyć, że dobrze wygląda. Dlatego, jak tylko mogła na to sobie pozwolić, zamieniła znienawidzone okulary na soczewki. Szkła kontaktowe są prawie niewidoczne, od razu poczuła się lepiej. Soczewkimożna dobierać według uznania, wybierać między różnymi kolorami i dopasowywać na przykład do stroju. Monika miała więc dodatkową satysfakcję z częstej zmiany wyglądu. Czuła się szczęśliwa, coraz częściej przebywała w towarzystwie. Rozwinęła kontakty, zaangażowała się w kilka różnych działań. Prowadziła konferencje, działała w wolontariacie. Niewiarygodne, jak bardzo ta niewielka zmiana wyszła jej na dobre. Soczewkipozwoliły jej bardziej zaakceptować siebie. Znalazła też chłopaka. Pewnego dnia Marek powiedział jej coś, czego absolutnie się nie spodziewała i nie mogła w to uwierzyć. Powiedział, że odkąd pamięta, zawsze najbardziej podobały mu się dziewczyny noszące okulary! Monika jest pierwszą, która ich nie nosi, a on nie może się nadziwić, że mu się podoba. Nie zauważył wtedy szkieł kontaktowych. To ostatecznie pozwoliło Monice pogodzić się z koszmarem z dzieciństwa. A na następną randkę przyszła oczywiście w okularach.

Wielu kłopotów ze wzrokiem można uniknąć, jeśli w porę zauważymy problem i nie zwlekając udamy się do okulisty. Bez względu na wiek. Bowiem problemy ze wzrokiem mogą mieć już małe dzieci. Nie martw się czy lekarzowi uda się zbadać wzrok malucha. Poradzi sobie, nawet jeśli na współprace małego pacjenta zupełnie nie ma co liczyć (wzrok bada się nawet u niemowląt). Jeśli badanie wykaże, że dziecko ma wadę wzroku, nie popadaj w panikę. Już kilkumiesięczny maluch może nosić okulary. I nie musi to ograniczać jego aktywności. Okulary dla dziecka myszą być jednak dobrze dobrane. Powinny mieć plastikowe szkła (są bezpieczniejsze) najlepiej utwardzone (nie porysują się łatwo). Przyda się też powłoka antyrefleksyjna, która poprawi ostrość. Bardzo praktyczne są długi sięgające za ucho zauszniki dzięki którym okulary nie zsuwają się. Nie licz na to, że dziecko od razu zaakceptuje okulary. Przez pierwsze dni może mu się nieco kręcić w głowie. Okulary z pewnością będą też trochę przeszkadzać. Dziecko trzeba stopniowo do nich przyzwyczajać. I po prostu zaakceptować okulary. Jeśli sami zaakceptujemy okulary u dziecka, bądźmy pewni, że ono także będzie chętnie je nosiło. Starsze dziecko może nosić soczewki. Ale tak naprawdę z soczewkami sam radzi sobie dopiero dziesięciolatek. Niekiedy zakłada się soczewki u młodszych dzieci, ale tych które źle tolerują okulary lub nie mogą ich nosić. Jeśli nasze dziecko nie chce nosić okularów to spróbujmy je jakoś zachęcić. Można pokazać dziecku to czego dotąd nie dostrzegało, drobne kwiatki na poduszeczce, mrówki spacerujące po drodze, maleńkie samochody na zdjęciu w książeczce. Gdy to wszystko zobaczy zacznie z ciekawością rozglądać się dookoła i doceni okulary. Ale nie należy też dziecka straszyć, krzyczeć na nie, lub mu grozić to w niczym nie pomoże, a może być jeszcze gorzej.

Od roku jestem kierowca kategorii B. zdałam egzamin na prawo jazdy we wrześniu w 2010 roku. Był to dla mnie ogromny stres. Teorię zdałam bez żadnego problemu. Na szczęście test praktyczny również nie poszedł mi tak źle. Zdałam za drugim razem. Wielu ludzi mówiło mi, że to i tak dobrze. Cieszę się bardzo, że w końcu mam to upragnione prawo jazdy. Jak wiadomo od wrześnie do pory zimowej zostało niewiele czasu. Długo się nie nacieszyłam szybką jazdą. Gdy spadł śnieg, pojawił się mróz. Rodzice nie pozwalali mi jeździć samochodem. Dopiero gdy już była taka konieczność z niechęcią mnie puścili. Dałam sobie radę rodzice byli pod wrażeniem. A mi spodobała się jazda po śliskiej nawierzchni. Wale nie było tak źle, jak mnie straszyli. Denerwował mnie tylko samochód. Był już stary i nie zawsze chciał zapalić, dopiero po jakimś czasie – zdarzało się, że odmawiał mi posłuszeństwa. Jak wiadomo po okresie zimowym, nadchodzi okres wiosenny. Na drogach pojawia się dużo kałuż. Trzeba uważać, aby nie pochlapać pieszego, gdyż grozi za to kara. Byłam wtedy bardzo ostrożna. Po czasie ciągłych dreszczów i roztopów przyszło lato. Najcieplejsza pora roku. Wtedy warunki na drodze są wyśmienite. Przeszkadzał tylko jeden szczegół – słoneczko strasznie raziło w oczy. Nigdy nie miałam okularów. Nie lubiłam w nich chodzić. Ale niestety żeby wiedzieć cokolwiek na drodze musiałam zainwestować w okulary. Wybrałam się do sklepu. Nie wiedziałam, ze jest ich aż tyle, że jest taki wybór. Nie wiedziałam, które okulary będą do mnie pasować. Przymierzyłam dużą ilość, w niektórych wyglądałam jak jakaś mucha. Dobrze, że ich nie kupiłam, wszyscy by się ze mnie śmiali. Widziałam, że ekspedientka była już zdenerwowana, a ja nadal nie mogłam znaleźć. Chodziłam po sklepie i chodziła, aż w końcu natrafiłam na coś co przykuło mój wzrok. Idealne okulary jakby stworzone specjalnie dla mnie. Teraz już żadna pora roku nie jest mi straszna. W każdych warunkach dam sobie radę.

Niektórym wydaje się, że w szkole największym problemem jest klasówka czy też odpowiadanie na lekcji. I oczywiście te rzeczy wcale nie są przyjemne, ale mogą zdarzyć się także inne o wiele gorsze. I mi się właśnie taka przytrafiła. Otóż przed lekcją, nauczycielka pozwoliła naszej klasie wejść do klasy. Lecz przy tym kazała AM siedzieć spokojnie, a sama poszła do pokoju nauczycielskiego po dziennik. I jak zwykle gdy tylko nauczycielka znalazła się za drzwiami, to w klasie zaczęła się zabawa. Rzucaliśmy się papierkami i papierowymi samolotami, a ja wpadłem na inny pomysł. Postanowiłem udawać naszą nauczycielkę. Podszedłem więc do jej biurka i wrzeszczałem na kolegów i koleżanki. Wszyscy śmiali się z tego i bawili się wraz ze mną. Na koniec usiadłem na krześle nauczycielki i wtedy usłyszałem jakiś trzask, coś jakby pękło. Zaniepokoiłem się bardzo i w mgnieniu oka zeskoczyłem z krzesła. A na nim leżały połamane okulary nauczycielki. W tych okularach nasza nauczycielka zawsze prowadziła lekcję, ktoś ostrzegł mnie, że do klasy zbliża się nauczycielka, więc zdążyłem tylko zabrać ze sobą okulary. Nauczycielka przez parę minut ich szukała, ale w końcu pomyślała, że zostawiła je w domu. A ja gry wróciłem do domu , od razu o wszystkim powiedziałem mamie. Była strasznie wściekła, ale na szczęście chciała mi pomóc. Razem ze mną wybrała się do sklepu z okularami. Tam pokazała sprzedawcy roztrzaskane okularami i spytała się czy nie mogą wymienić oprawek. Sprzedawca zgodził się bez problemu. Powiedział, że okulary będą gotowe na jutro rano. Z samego rana pobiegłem do sklepu i po odebraniu okularów udałem się do szkoły. Na szczęście klasa była otwarta dlatego bez problemu położyłem okulary na biurku nauczycielki dzięki temu uratowałem skórę. Już nigdy więcej nie będę tak głupi.

Dawno temu żył pewien chłopiec, który przeżył niezwykłą przygodę. Ten chłopiec bardzo pragnął wiedzieć świat lepszym. Chciał by wszyscy byli szczęśliwi i radośni. Postanowił więc zrobić specjalne okulary, przez które świat wydawałby się piękniejszy. Jednak skonstruowanie takich okularów wcale nie było proste. Najpierw musiał zdobyć instrukcje budowy tych okularów. Jego dziadek poinformował go, że potrzebna instrukcję strzegą wilki. Ponoć znajdowała się ona w samym środku lasu. Lecz chłopiec tym się nie przejął i już następnego dni ruszył w drogę. Las był gęsty i ciemny. Co chwila odzywały się jakieś głosy. A chłopiec dalej kroczył przed siebie. Po kilku godzinach wędrówki, w oddali zobaczył stado wilków krążących wokół jakiegoś kamienia. Chłopiec musiał znaleźć sposób na pozbycie się tych strasznych zwierząt. Jednak po chwili zastanowienia zrozumiał, ze wcale nie musi ich przepłaszać. Wpadł na wspaniały pomysł. Wdrapał się na wysokie drzewo i po gałęziach dotarł dokładnie nad skałę. Następnie z plecaka wyjął linę, którą przywiązał do gałęzi. Potem bardzo cicho i powoli spuścił linę dokładnie tuż nas skałę. Następnie zsunął się po linie i zatrzyma się tuż nad ziemią. Wilki nawet nie odwracały się w tą stronę, więc niczego nie zauważyły. Po chwili na skale zauważył małą karteczkę. Wtedy chłopiec wdrapał się na skałę i przeczytał instrukcję budowania specjalnych okularów. Szybko pobiegł do domu i zabrał się do pracy. Długo zajęło mu gromadzenie odpowiednich części. W tym pomagał mu jego dziadek. Ale potem mógł zacząć konstruować okulary, prze które świat byłby lepszy. Pracował ciężko cały dzień i całą noc. Ta praca wymagała dużego skupienia i niesłychanej cierpliwości. Nie wolno było popełnić żadnego błędu konstrukcyjnego, gdyż okulary by nie działały. I w końcu były one gotowe.